Vijf jaar na haar dood schreef ik de afgelopen weken een brief aan mijn moeder. Over alles wat ik haar wil vertellen, over de dingen die ik van haar heb meegekregen en over hoe je iemand kunt missen én tegelijkertijd gelukkig kunt zijn. Rouw is zo duaal.
Ik sprak de brief ook in, met beelden die ik de afgelopen vijf jaar in de herfst heb gemaakt. De herfst is mijn favoriete seizoen: ik houd van de kleuren, de vallende blaadjes en de melancholie. Het herinnert me aan hoe mooi én vergankelijk het leven is. 🍂 Je kan de video op mijn instagram account Rouwmeisje bekijken.
Een ode aan mijn moeder, en aan de liefde die blijft. Wie weet haal je er ook herkenning, inspiratie of kracht uit.
Lieve mama,
Ik zou je willen bellen
Om je te vertellen
over alles wat ik nu meemaak
Wanneer ik mijn eerste dag op de opleiding heb gehad
Om te delen wanneer ik iets leuks heb meegemaakt
Of wanneer Liv een driftbui heeft
En ik wil vragen of ik die vroeger ook had?
Ik zou je willen bellen
Om bij je uit te huilen wanneer er iets verdrietigs is gebeurd
En omdat ik je zo mis
Ook na vijf jaar, wanneer dat misschien minder ‘normaal’ is
Wanneer ik schrijf en tranen al komen
Omdat ik mij besef dat ik net als jij altijd pure vlokken in huis heb
Hoe gewoontes van jou ook de mijne zijn geworden
In de 1826 dagen zonder jou
Ik zou je willen bellen
Om te vragen of je langskomt voor een kop thee
Of om even met Liv te spelen en dat je dan kon zien
hoe ik moeder ben van het allermooiste wezen op aarde
Wist je dat ik het zo bijzonder vind om de opa’s en oma’s die hier nog wel zijn
te zien hoe ze met Liv om gaan en wat dat met hen doet
Heel dankbaar voel ik me daarvoor
En hoe ik tegelijkertijd dan soms steken voel
Jij hebt dit niet meer mee mogen maken
Ik zou je willen bellen
En nog meer wijsheden van je willen leren
Of simpelweg willen delen dat ik ze toepas
Een open blik, luisteren en in het hier en nu leven
Accepteren wat je niet kan veranderen
En er maar beter elke dag het beste van kan maken
Wat was JIJ daar goed in
Ik zou je willen bellen
Om NU met je te praten over je laatste weken
Je ervaringen toen, hoe je je voelde en hoe verbonden je je voelde
Willen horen waar je na je laatste adem heen bent gegaan
Deze weken lees ik weer veel van jouw schrijfsels
Lees ik bijvoorbeeld hoe je eind 2020 schreef dat dat echt je laatste kerst was
Maar ook, hoe gelukkig je was op zoveel momenten
Nu, 5 jaar na jouw sterven, benader ik familie, je vrienden en bekenden
Of ze zo af en toe herinneringen en verhalen van jou willen blijven delen
Met mij, zodat je dichtbij me blijft
Ondanks dat je ver weg bent
Ik zou je willen bellen
En delen hoe ik in deze vijf jaar veranderd ben als moeder en als mens
Dat ik steeds minder zin heb om over koetjes en kalfjes te praten
Ik wil horen waar mensen ‘s nachts van wakker liggen
Of waar ze van dromen
Om ze vervolgens aan te moedigen die te volgen
Dat deed jij ook altijd: mij aanmoedigen
Onvoorwaardelijk
Ik ben dankbaar dat ik dit nu aan mijn dochter mag doorgeven
En tegelijkertijd zo verdrietig dat je dat moet missen
Ik zou je willen bellen
Ik zou gewoon willen dat je hier was
En soms, heel soms,
Vergeet ik bijna dat je er al vijf jaar niet meer bent.
We missen je al zo lang én zo kort
Je voelt ver weg én dichtbij
Ik voel me verdrietig, én gelukkig
Ik zou je willen bellen.
Liefs Inge
